Jorick in Suriname

Nog één berichtje voordat ik morgen het vliegtuig in stap. De stage zit erop en is nog is nog voldoende afgesloten ook. Hopen dat de school er ook nog mee instemt.  De kinderen van het internaat hadden een afscheid voorbereidt in de vorm van zang, dans en een toneelstukje waarin ze mij afschilderden als iemand die de hele tijd geintjes zat te maken. Ja, ik ben een echte grappenmaker.

Als afscheidscadeaus kreeg ik een sleutelhanger, een mok (kapot) en een handdruk (nee, niet van goud, bijdehand). Als dank gaf ik het internaat vijf koptelefoons, de directeur een fles whisky en mijn stagebegeleider een fles cognac. Achja, ik ben een rijke bakra die het wel kan missen natuurlijk.

De vijf maanden in Suriname zijn mij erg goed bevallen, soms met wat mindere dagen, maar dat hoort er allemaal bij. Ik heb veel leuke nieuwe mensen leren kennen die ik hopelijk nog een keer ga ontmoeten in Nederland. Veel leuke en aparte dingen gezien, leuke tripjes gemaakt en veel uitgegaan.

Maar nu is het weer tijd om te gaan.. Een beetje een dubbel gevoel, want ik heb het enorm naar mijn zin gehad hier, maar aan de andere kant is het ook wel weer fijn om gewoon lekker weer thuis te zijn. Mijn vader zien op te knappen, fijn naar het vriendinnetje en eindelijk eens van die enorme pokkemuziek af.

Ik heb nu nog niet erg veel foto’s online staan, maar als ik thuis ben, zal ik een selectie maken, en de foto’s alsnog op de site zetten, dus houdt het even in de gaten!

Misschien dat jullie dit pas lezen als ik alweer thuis ben, maar anders, tot straks!

’t is alweer zo’n maand geleden dat ik weer een verhaal erop gezet heb (zei toch dat ik laks was) dus het wordt weer eens tijd voor een nieuwe. De afgelopen maand heb ik twee tripjes naar het binnenland gemaakt, dus in deze aflevering een korte samenvatting van die twee avonturen.

Het eerste tripje werd georganiseerd door Jannis, een stagiair op het internaat waar ik ook stageloop. Hij organiseerde het tripje als een soort van afscheid omdat hij een paar dagen later weer terug naar Nederland zou gaan. Met negen personen gingen we vrijdags op pad (Bert en Ronald waren niet mee). Met een busje hobbelden we over een geweldig comfortabele bauxietweg en we waren wel 10 minuten onderweg toen opeens met een knal de verbinding tussen het busje en het rechter achterruitje het begaf. Omdat de weg eigenlijk één grote gatenkaas was, klepperde het ruitje vervaarlijk tegen het busje aan, met het gevaar dat het ruitje wel heel erg ontzettend kapot zou kunnen gaan. Gelukkig waren een aantal van ons (mannen dus, vrouwen kunnen dat niet) zo vindingrijk om het ruitje middels pleisters, watten, een stukje hout en een touwtje vast te zetten zodat het ruitje het de hele rit heel is gebleven. Is anders ook zo zonde van de borg natuurlijk, het was namelijk een gehuurd busje.

Het eindpunt van de rit was een pittoresk plekje aan de Surinamerivier in Brokopondo. Er stonden hutjes aan de rivier om je hangmat aan op te hangen om zodoende de nacht door te brengen. We kwamen daar in het donker aan dus het eerste wat we deden was hout bij elkaar zoeken voor een kampvuur. Helaas had het net iets geregend dus het hout was niet helemaal droog, maar met wat bloed, zweet en spiritus kregen we het kampvuur toch lekker aan de gang. Er was eten en drank meegenomen dus we hebben ons die nacht prima vermaakt en het was al laat eer ik de hangmat heb opgezocht om in diepe slaap te verzinken………

De volgende ochtend heb ik een frisse duik genomen in het heldere water van de Surinamerivier. Ik dobberde lekker met de stroming mee en dacht, wat heb ik het toch enorm zwaar hier.. Mooi weer, helder water en.. hey, wat voel ik daar aan mijn been? Denkend aan de piranha’s die ook hier in het water leefden zwom ik toch maar snel naar de kant. Ik was die dag namelijk net ongesteld geworden en ik wilde het risico niet nemen dat een grote school piranha’s mijn menstruatiebloed zouden ruiken en mij binnen 30 seconden zouden veranderen in een bijzonder mager skeletje.

Nadat we hadden ontbeten ruimden we onze hangmatten op en gingen er weer van tussen. Die dag reden we naar Powaka, een indianendorp waar Jannis was uitgenodigd voor een verjaardagsfeest van iemand die 70 jaar was geworden. Hij mocht mensen meenemen, dus wij waren ook welkom. Via de stuwdam (mooi om te zien, water) reden we naar Powaka waar we na een twee- a drietal uren aankwamen. Het duurde even voordat de inwoners van het plaatsje begrepen waar wij voor kwamen, ze spraken daar volgens mij een taal dat was afgeleid van het Fries ofzo, maar we waren welkom.

We konden onze hangmat ophangen onder een afdak van een polikliniek waar we ons ook konden douchen en naar het toilet konden gaan. Het toilet was een heuse Sfinx, dus ik verwachtte wel stromend water. Helaas… ik had weer een emmer water nodig om mijn verse keutel mee weg te spoelen. En nog één…grote jongen..

Nadat ik mijn darmen had geledigd en mijzelf had opgefrist met een (andere!) emmer water gingen we naar het feestje. Feestje? Het hele dorp was uitgelopen! Er stonden een paar honderd mensen bier en rum te drinken en er klonk muziek uit speakers die ik nog kende van de botsauto’s op de kermis.. een hoop kabaal dus. Op een gegeven moment sprak ik met een (enorm dronken en uit z’n bek stinkende) kerel die alle mooie meisjes van het dorp kende en er wel een paar (!) voor mij kon regelen. Ik bedankte voor de eer en besloot toen maar even een boompje van wat water te voorzien om van die bazelende kerel af te komen. Helaas liep hij me achterna en begon nog wat onverstaanbaars tegen me te zeuren. Hier had ik niet veel zin in en mede doordat ik nog moe was van de vorige avond en omdat de muziek mij echt de strot uitkwam, besloot ik (en nog drie van mijn reisgenoten) om voortijdig de hangmat maar op te zoeken.

De volgende dag vertrokken we vroeg weer naar Paramaribo en via Roopram (een soort McDonalds, maar dan met Roti) werd ik weer afgezet bij mij eigen stulpje in Paramaribo.

De tweede trip geschiedde 2 weken later op een zondag. Deze keer was het eindpunt Tonka Eiland. Een eilandje in het Stuwmeer. Dit stuwmeer is in de jaren 50/60 ontstaan door het plaatsten van een dam tussen 2 heuvels in de Surinamerivier. Deze dam was nodig voor het opwekken van energie, want er was door het groeien van Paramaribo steeds meer vraag naar.
Tot zover een stukje totaal oninteressante geschiedenis van de stuwdam.

Tonka Eiland dus. Deze trip (Ronald en Bert mochten nu wel mee) ondernamen we samen met de meiden waarmee we al vaker tripjes gemaakt hadden. We vertrokken extreem vroeg.. 8 uur! In de Ochtend!! Nadat ik in de bus was bijgekomen van dit achterlijk vroege tijdstip had ik er toch wel zin in. De reisleider/gids scheen wel een lekker ding te zijn want toen hij de bus instapte hoorde ik van alle kanten “ooohw wat een lekker ding” en “wat een mooie ogen!”… Kots! Ik was al bang dat ik dat de hele weg moest gaan aanhoren, maar dat viel gelukkig nog wel mee.

Dus. De reis ging over dezelfde weg als die van naar Brokopondo/Powaka, dus we hebben weer lekker zitten stuiteren. Als klein(er) kind had ik nogal last van wagenziekte, gelukkig ben ik daar nu wel vanaf, anders had ik zeer waarschijnlijk iedereen met een zurige substantie ondergesproeid.

Anyway, de busreis duurde zo’n drie uurtjes en aan het einde van de rit kwamen we bij de stuwdam uit. Daar wachtte een bootje op ons (okay, de schipper van het bootje dan, wijsneus) die ons verder naar Tonka zou varen. Onderweg zagen we veel kale boomstammen die uit het water naar boven staken. Dat was op zich een best apart gezicht. Ook wel raar dat je dan eigenlijk boven een bos vaart waarvan je alleen de hoogste bomen kunt zien. (De rest ligt namelijk onder water na het plaatsten van de stuwdam, voor het geval je niet zover nadacht).

Een Surinaams half uurtje (drie kwartier dus) later kwamen bij het eiland aan. Daar stond een huisje voor ons klaar met stapelbedden (“Ik lig boven!!”), dus deze keer geen hangmat.
Nadat we onze spullen gedropt hadden en ik me had omgekleed gingen we ons een beetje vermaken met het maken van foto’s van de omgeving. Het helder blauwe water en parelwitte zandstrand (grijs water, kiezelstrand) nodigde namelijk enorm uit om voor eeuwig vastgelegd te worden. (lees: er was eigenlijk weinig anders te doen..).
Er was iemand van de groep jarig die dag, dus hadden we ’s avonds een feestje met muziekjes. Dat was rond zo’n één uur ’s nachts al afgelopen dus zijn we redelijk vroeg ons nest ingedoken.

De volgende dag gingen we vissen op het stuwmeer in een bootje. Dat was wel lachen, want ik had natuurlijk binnen 2 seconden beet J. We visten op piranha’s maar helaas hebben wij die niet gevangen. Wel andere vissen die best groot waren (zo’n 30-40 cm lang). Ik heb twee van die vissen gevangen en daarna wilden ze niet meer bijten dus gingen we weer terug naar de wal. Een paar uur later vertrokken we (natuurlijk via de McDonalds) weer huiswaarts zonder noemenswaardige incidenten of gebeurtenissen.

Misschien hebben jullie geluk dat ik nog een verhaal op de weblog plaats voordat ik weer terug ben, maar dat blijft nog een verassing. Ik sta op 14 juli rond 9 uur weer op Nederlandse bodem. Dat jullie dat weten. Bel trouwens naar schiphol voor de maximaal toegestane afmeting van spandoeken, dan staan jullie ook niet voor verassingen op de luchthaven.

Holadiejee, een nieuw verhaal op de weblog! Het zou een keer tijd worden. Nou, waar zal ik beginnen… De levertransplantatie van mijn vader.

Het was 18 april, de nacht was nog maar 3 uren jong en Jorick sliep als een roosje. Plotseling werd zijn nachtrust wreed verstoord door een hevig piepend en trillend telefoontje. Nogal slaapdronken nam ik de telefoon op, Mirjam aan de telefoon met goed nieuws. In één klap was ik klaarwakker. Eindelijk, waar iedereen zo lang op gewacht had was aan het gebeuren. Het zat er natuurlijk wel een keer aan te komen, maar niemand kon natuurlijk zeggen wanneer het zou gebeuren. Een flink aantal spannende uurtjes volgden tot het moment dat het verlossende telefoontje kwam dat de operatie geslaagd was. Een grote opluchting…

Toevallig kwam Mirjam mij een dag later voor 2,5 week bezoeken, erg fijn, want een beetje steun en afleiding kon ik die tijd wel gebruiken. Terence (zoon van de directeur die af en toe voor taxichauffeur speelt) en ik haalden haar op van het vliegveld. Ze bleek 3 kwartier vertraging te hebben, dus we moesten even wachten. Mirjam kwam zo’n beetje als eerste uit het vliegtuig en ging vlot door de douane dus stond vrij vlot buiten. Haar eerste kennismaking met de vriendelijkheid en hartelijkheid van de Surinaamse bevolking was die met een vrouw waar ze vrolijk bij op de tenen ging staan toen ze (Mirjam dus) mij omhelsde. “AU! Je staat op mijn teen!” Welkom in Suriname.

Samen hebben we veel leuke dingen gedaan, lekker gegeten en (natuurlijk) veel gewinkeld…
Helaas zijn we niet echt het binnenland in geweest. We waren het wel van plan, want als je in Suriname bent, wil je natuurlijk ook het land zelf zien in plaats van alleen Paramaribo. We hadden een tripje naar Jaw-Jaw gepland, maar dat is wegens te weinig animo niet doorgegaan. Wel hebben we een jeepsafari gedaan. Dat was erg leuk, want je mocht zelf rijden. Beetje apart wel, stuur rechts, links rijden, linkerhand schakelen (okay okay, het was een automaat, niet overdrijven).

Onderweg kwamen we bij een indianendorp aan die we hebben bezichtigd. Nu denken jullie bij een indianendorp natuurlijk aan een stelletje halve wilden met een bos veren op de harses die rond een totempaal lopen te blèren, in een wigwam wonen en elke dag op jacht gaan om bisons te schieten voor het avondeten. Niet helemaal waar. Deze indianen wonen in (overigens veelal vervallen) houten huizen en halen hun eten gewoon uit de winkel. We maakten een wandeling door dat dorp en de gidsen vertelden over de geneeskrachtige werking van verschillende planten, bomen en kruiden. Erg interessant allemaal *geeuw*. Ja, daar kwam de natuurmens weer in Jorick naar boven. Hij genoot zichtbaar van alle verhalen over bijvoorbeeld de blauw-grijs gestreepte tiepoeplant waarvan de bladeren hielpen tegen het uitvallen van je schaamhaar na je dertigste. Of de maggiplant, waarvan de bladeren ruiken naar Maggi! Gaaf! Of of of! Anijs! Waarvan de bladeren gewoon roken naar…je raadt het potdorie nooit!! Anijs! Dus.. Na dit grote avontuur gingen we gelukkig eten, want na al die spannende verhalen had ik aardig honger gekregen. Gelukkig had de kok aardig zijn best gedaan om het allemaal zo ranzig mogelijk te laten smaken, zodat ik met een lekker hongergevoel de auto weer in kroop.

En het was Mirjams beurt om terug te rijden. Met bezwete handjes en klotsende oksels zat ik achterin. Moest er toch wel erg aan wennen… Mirjam een rijbewijs… maar gelukkig reed ze erg goed en rustig, zo rustig zelfs dat ze vol gas bijna de macht over het stuur verloor en we bijna een ravijn (berm) inreden. Ach, dat maakt het leven weer spannend zullen we maar zeggen .

De verdere vakantie hebben we vooral van elkaar ‘genoten’ (oma, we sliepen op aparte kamers!!) . Maar helaas komen aan alle leuke dingen een eind, en ook Mirjam moest op een gegeven moment weer naar huis terug. En daar begon de ellende…..

Omdat we niet wisten hoe laat we op het vliegveld moesten zijn om in te checken, belden we even naar de SLM om dat te vragen. Tussen twee en vijf inchecken, maar omdat de SLM die week veel vertragingen hadden wegens muizen in hun vliegmachine, moesten we de volgende dag 10 uur ’s ochtends maar even terugbellen. De volgende ochtend dus gebeld, en toen kregen we te horen dat de vlucht een dag later werd opgeschoven. Okay, geen probleem, gaan we lekker zwemmen. Na twee baantjes begon het natuurlijk te regenen dus hebben we de rest van de dag geshopt (zucht) en ergens gegeten.

De volgende dag vol goede moed naar het vliegveld. Daar aangekomen moesten we achteraan sluiten bij een enorm lange rij. Zo’n 2 uur wachten later waren we eindelijk aan de beurt. Mirjam gaf haar ticket af en de SLM-medewerkster legt deze geroutineerd op de balie waarna ze besloot om glazig voor haar uit te gaan staren. Om ons heen begonnen opeens mensen boos tegen het baliepersoneel uit te vallen. Naast ons werd een stel medegedeeld dat hun seat overboekt was. En toen voelden we nattigheid. Na zo’n 10 minuten besloot Mirjam maar eens te vragen waar wij op zaten te wachten. Yes, Mirjams seat was ook overboekt… samen met die van nog zo’n 30 anderen. Na veel gezeik, valse beloftes en een woordvoerder die gewoon wegliep omdat hij zijn uitleg zelf ook niet meer geloofde kreeg Mirjam de kans om de volgende ochtend via Curaçao naar Nederland te vliegen. Na wat overredingskracht van mijn kant (Mirjam was namelijk een klein beetje boos) besloot ze de kans aan te pakken. En dat heeft ze geweten. Na een dag op Curaçao vastgezeten te hebben (de SLM moest namelijk nog een vliegtuig van Curaçao naar Nederland regelen) kwam Mirjam eindelijk na een vertraging van zo’n dikke 3 dagen eindelijk aan in Nederland alwaar ze kon genieten van een overheerlijke jetlag.

Voor mijn (groot/schoon)ouders/familie & opvoeders:

Afgelopen week is er weinig boeiends gebeurd, dus deze keer een korte update.

Het ging z’n gangetje op mijn stage. Vrijdag een gesprek gehad met mijn stagebegeleider en die was tevreden over mijn werk (“Dat ziet er goed uit”). Vrijdagavond zijn we tot 23.30 uur op ons werk gebleven om uren op te sparen voor vrije dagen. We twijfelden of we na het werk nog naar Starzz zouden gaan voor een afzakkertje, maar we zijn toch gegaan. Na een paar drankjes hield ik het voor gezien, want ik voelde me niet erg lekker. Dus deze avond op tijd onder de wol gegaan en de volgende dag lekker fris wakker worden. Vroeg opgestaan om eens fijn het huis een grote beurt te geven. De badkamer was toe aan een grondige schoonmaakbeurt en ook de wc kon wel een sopje gebruiken. Ook nog even de vloer gedweild waarna het hele huis weer heerlijk Schoon en Fris rook naar lavendel en citroen.

Die avond hadden we een feestje van Jannis (stagiair op het internaat) in Wit Zanti. Daar was muziek en een bbq dus we hebben heerlijk gedanst, gegeten en groene thee gedronken. Deze avond heb ik het iets langer volgehouden dus ik lag zo rond 3 uur in de hangmat. Dit feestje was erg gezellig! Kijknietopdesitevanronaldvoorfoto’s.

Voor de rest van de lezers:

Afgelopen weekend was een zwaaaaaaaaaar weekend… Omdat we vrijdag’s op het internaat door waren gegaan tot 23.30 uur gingen we na een aantal versnaperingen in ons huis pas laat naar Starzz. Daar ging het aardig rap met het bier, ik had ook nog niet zo goed gegeten dus je kunt wel raden welke kant het op ging. Na een (flink) aantal biertjes (jaja… Jorick weet z’n grenzen blijkbaar na 23 jaartjes nog steeds niet, stoere jongen) ging ik dan ook steeds scheler uit m’n ogen kijken. Rond een uur of zes gingen we naar de waterkant om wat te eten. Nouja…. We… Ronald, Bert en Terance dan. Ik besloot om even te gaan zitten om eens lekker de vinger in mijn keel te stoppen. Zo.. was ik daar ook weer vanaf. Van de verdere terugweg heb ik nog meegekregen dat ik laveloos uit het autoraam gehangen heb om de bekleding maar niet te bevuilen. Omdat ik niet snel genoeg uit de auto kwam had Ronald mij door middel van een klein zetje de auto uit gewerkt. Jorick lag op de grond en bleef daar lekker liggen. Lang genoeg voor een leuke fotosessie voor Bert, Ronald en Terence. Hoe ik verder in bed ben beland weet ik niet precies, maar ik werd ’s ochtends wakker met m’n schoenen en kleren aan en mijn lenzen nog in . Nadat ik die maar eens had uitgetrokken ben ik de rest van de dag maar in mijn nest blijven meuren.

’s Avonds ook nog een feestje… leuk, had ik echt zin in. Met nog alcohol in mijn bloed en met een graflucht uit mijn mond moesten we eerst een uur in de bus zitten om bij de plaats van bestemming, Wit Zanti, te komen. Daar aangekomen eerst mijn hangmatje opgehangen (kwam weer mijn padvinderservaring goed van pas) want we zouden daar een nachtje blijven slapen. Het feest was supergezellig. Deze keer gelukkig niet teveel gezopen (scheelde niet veel) en veel mensen gesproken. En (naar ik verwacht) ook veel mensen lopen irriteren met mijn zatte bijdehante harses. Als één van de laatste mensen heb ik mijn hangmat opgezocht om een half uurtje in coma te liggen. Daarna met veel brakken mensen in de bus terug om wederom via de McDonalds terug te gaan naar ons nederige huisje. Wederom een geslaagd (maar zwaar) weekend.

Na een weekje of 2 geen update meer gedaan te hebben omdat er niet veel boeiends te melden viel, nu weer een nieuw avontuur vanuit dit warme oord.

Omdat ik mijn haar al bijna in een staart kon doen, er bijna over struikelde en er als mijn vader in vroegere tijden uit begon te zien, werd het weer eens tijd om naar de kapper te gaan. En eigenlijk was ik daar een beetje bang voor.. in Ommen heb ik een zeer vakbekwame kapper die meestal wel weet waar hij mee bezig is, maar hier in Paramaribo is alles anders… Zo’n beetje iedereen loopt hier rond met van die tondeuse-koppies of hebben kroeshaar dus ik maakte mij grote zorgen wat mij te wachten stond. Bert en Ronald vonden het ook wel eens tijd worden, dus gingen we gezellie met ons drieën. Ik ben zo’n figuur van “als je haar maar goed zit” en wilde absoluut niet bij zo’n Parbo zuipende, aan z’n kruis krabbende, naar goedkope sigaretten stinkende beunhaas terecht komen die net het aan/uit knopje van de tondeuse weet te zitten. Voor de zekerheid hebben we iemand op het internaat even gevraagd of er misschien een goeie kapper in de buurt te vinden was. Die was er wel, een paar straten verderop.

Wij dus vol goede moed (met ergens op de achtergrond een klein beetje angst) op weg naar de barbier. Die bleek bij aankomst niet geopend te zijn. Maar de kapper woonde boven de zaak en hij schreeuwde naar beneden dat hij eraan kwam (hij kon net zo goed geschreeuwd hebben dat we op moesten rotten en dat hij de honden op ons zou loslaten, want ik verstond er geen bal van), maar de deur werd geopend en we mochten naar binnen. Binnengekomen zagen we dat de zaak in welbekende Surinaamse stijl met de luxe van een ouwe meterkast was ingericht…een alarmbel begon te rinkelen in mijn hoofd, het liefst was ik rennend de zaak uit gevlucht om te besluiten dat lang haar zo slecht nog niet was, Sinterklaas stond het namelijk toch ook prima?! Maar dat deed ik niet.. ik ging zitten op het gammele bankje om mijn beurt af te wachten, Ronald was namelijk het eerste slachtoffer. Hij ging zitten op iets wat voor een kappersstoel door moest gaan. De beul.. kapper sloeg iets wat leek op een oud, gebruikt tafellaken over de kleren van Ronald om deze te beschermen tegen bloedspetters.. haren. “Aye” zei de kapper en Ronald gaf met een angstig stemmetje de instructies. Waar ik zo bang voor was gebeurde.. De kapper pakte een tondeuse en ging daarmee als een professioneel Larcom-medewerker aan de slag. Haren vlogen in het rond en het gezicht van Ronald stond op het einde op onweer. De kapper veegde met een grote borstel de haren weg die van het hoofd van het slachtoffer kwamen. De kapper keek met een vriendelijk/sadistisch grijnzend gezicht naar mij. Nu was ik aan de beurt… Elke vezel in mijn lijf schreeuwde dat ik moest blijven zitten waar ik zat, maar ik stond op. En ik liep naar de stoel.

Om een lang verhaal niet nog langer te maken, de prijs/kwaliteitverhouding was prima voor elkaar. 3 euro voor een knipbeurt, en dat geeft wel aan dat ik er dus niet tevreden over was/ben. De ijdeltuit..

Afgelopen vrijdag ging ik met een groep van 13 mensen naar Galibi, een plaats ten oosten van Paramaribo, om het weekend daar te verblijven. Het doel van dit weekend was om op zaterdagnacht grote zeeschildpadden te bewonderen die op het strand komen om eieren te leggen. Als groot liefhebber van de natuur kon ik dit verschijnsel zeker niet laten schieten! Het was de bedoeling dat we ’s nachts in een hangmat sliepen, dus die heb ik aangeschaft. Tweepersoons en met een klamboe. Zo kon ik lekker ruim liggen en had ik geen last van de muggen die waarschijnlijk in grote getale aanwezig zouden zijn.

Om in Galibi te komen moesten we eerst 2,5 uur met de bus naar Albina, en vanaf stapten we over op een bootje die ons naar Galibi zou brengen. Het busje die ons naar Galibi bracht was net ruim genoeg om ons allemaal te vervoeren, en dan moest de bagage er nog bij… Dus strak tegen elkaar moesten we 2,5 uur zien te overleven terwijl de chauffeur met zo’n 120 km/u grote gaten in de weg ontweek. Achja.. dat houdt de spanning er een beetje in, laten we maar zeggen. Na deze spannende doch gezellige busreis kwamen we aan in Albina. Daar stapten we zoals gezegd over op een bootje. Het kon natuurlijk niet uitblijven dat we binnen een mum van tijd zeiknat werden omdat het water over de rand spatte. Uiteraard begon het na een uurtje varen ook nog keihard te regenen zodat ik tot aan mijn zwemstring doorweekt was. Vond ik niet zo erg, want we konden op de wal toch wel weer nieuwe kleertjes aantrekken. In Galibi aangekomen hebben we de hangmatten opgehangen. Gezien mijn jarenlange ervaring in de padvinderij hing mijn hangmat natuurlijk binnen 2 minuten.. (lees: ik moest een half uur wachten op hulp omdat mijn hangmat steeds naar beneden pleurde). Maar uiteindelijk met wat hulp (en mijn uitstekende aanwijzingen) is het toch gelukt.

Aangezien we zaterdags pas naar de schilpadden zouden gaan, hebben we vrijdagsavond nadat we wat hebben gegeten (rijst natuurlijk) op de veranda gezeten en wat gedronken. Rond een uurtje of 3-4 hebben we de hangmat opgezocht, en boven mijn verwachtingen in ook nog redelijk geslapen. De volgende dag hebben we een wandeling gemaakt door het dorp en de hele middag in de hangmat liggen schommelen. Die nacht dus het hoogtepunt van het weekend, de schildpadden!! Zoals gezegd ben ik een groot liefhebber van de natuur en trek er vaak opuit om van het buitenleven te genieten. Daarom had ik erg veel zin om de schildpadden in levende lijve te bewonderen. Rond een uur of 11 ’s avonds vertrokken we per boot naar het strand waar de schilpadden het zand opkomen om hun eieren te leggen. Bij het strand aangekomen zagen we na 5 minuten zoeken de eerste schildpad in het zand liggen. Best groot, zo’n beest. Leuk. *flits* Foto gemaakt. Nou.. op zoek naar de volgende.. goh… ook al zo’n grote. *flits*… Na een paar schildpadden had ik het eigenlijk wel gezien. Anderhalf uur en zo’n 25 schildpadden later gingen we terug naar het dorp waar ik moe maar voldaan weer in mijn hangmatje ging liggen slapen. Het hoogtepunt waren niet de schildpadden, maar de ontzettend mooie sterrenhemel. In Nederland zie je met helder weer best wat sterretjes stralen, maar hier bij de evenaar zijn het er nog veel meer, en zo af en toe valt er ook wel eens eentje naar beneden.

De volgende dag vertrokken we rond een uur of 3 weer naar Paramaribo om via de McDonalds weer naar huis te gaan. Wederom een geslaagd weekend